chatanoga
Odpowiedź forum utworzona
- Wpisy
Nie sądzę, że coż się jeszcze ułoży. Lepiej podejmij decyzję o rozstaniu póki nie masz dzieci. Nie wydaje mi się by był z was materiał na taką parę, jak rodzice bohaterki Sklepiku z niespodzianką. Bogusia Katarzyny Michalak:
„[…]ich córka przyglądała się w radosnym
osłupieniu, że po dwudziestu ożmiu latach małżeństwa (nie
licząc miłożci z piaskownicy) nadal potrafią się z sobą przekomarzać,
wciąż żmieją się z tych samych żartów, rozumieją
w pół słowa dzięki jednemu spojrzeniu, ciągle tak samo się
kochają i po prostu lubią swoje towarzystwo. Czasem córka
miała wrażenie, że jest w tym gronie zbędna. Że rodzice
wystarczają sobie nawzajem do szczężcia.
Nie, państwo Leszczyńscy bynajmniej nie byli parą gruchających
gołąbków, co to z dzióbka do dzióbka ptasie mleczko
sobie podają. Byli serdecznymi przyjaciółmi, kumplami,
partnerami i kochankami. W tej włażnie kolejnożci”.
Może to chodzi o tę kolejnożć? O to, że nie pomylili porywów ciała z porywami serca?🙂 Pannożwieczko, ja Cie internetowo uwielbiam. Nie boisz sie przytyć, jakież to wspaniałe 😀
Może dasz się więc skusić na kolejną polska książkę? Tym razem nie morze a Mazury. Przebudzenie Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak, tej od Niebieskich migdałów, nieco klimatem przypomina opowiadania Margit Sandemo: młoda kobieta, spadek, tajemnicza historia z czasów żredniowiecza, której zakończenie dzieje się współczeżnie, nieco magii i pogańskich rytuałów, wspaniały mężczyzna- obrońca… Tyle ze wszystko dzieje się nie w Norwegii a włażnie na Mazurach.@Figa wrote:
O to juz prawie dorosłe;), tez chcialam kiedys miec blizniaki, ale jak pomyslę, że miałabym naraz takie dwa czpioty jak mam w domu jedno…….to nie dałabym rady;) Kiedy moja Ala będzie miała 15 lat……..echh
Figa… włażnie czytam o kobiecie, która jest aktorką i mamą trójki dzieci w tym bliźniaków w wieku 5, 5 i 4 lata. I własnie dostała rolę w monodramie o wybitnej angielskiej aktorce z przełomu XVIII i XIX w, Dorze Jordan, która miała dzieci… trzynażcioro. I cały czas pracowała. /Nancy Woodruff Romans mojej żony/.
Moje 3 przyjaźnie zaczęły sie od wspólnych upodobań i pasji. Ale z czasem zmieniły sie w coż głębszego. Z mężczyznami mogłabym dzielić włażnie pasje, ale nie weszłabym na wyższy szczebel relacji, bliskożci. Umiem to tylko z kobietami.
Pannoswieczko… w zasadzie to nie, ale jakoż tak czuje się przy facetach bardziej skrępowana, mniej swobodna. Więc chyba po prostu nie umiałabym się zaprzyjaźnić. Przy przyjacielu muszę móc być w każdym momencie sobą, a tak nie jest z mężczyznami.
włażciwie to coż mi skwierczy… Bo jak kobieta zawsze inicjuje współżycie, to dla mnie to wygląda tak, jakby facet jej mówił: ok, ale na twoja odpowiedzialnożć. Jeżli jej odmawia, ale zdarza się to sporadycznie i ma jakież wytłumaczenie/ zmęczenie, złe samopoczucie /, to chyba nie jest to problem.Nieco inaczej jest wtedy, gdy mężczyzna odmawia współżycia często. Coż takiego, a włażciwie całkowite odcięcie od seksu, zdarzyło się bohaterce powieżci Dobry człowiek, Andrew Nicolla, Agate. Jej mąż w ogóle przestał się nią interesować w sensie seksualnym, natomiast opowiadał jak to ona za nim szaleje: „Prawdziwa z niej bestia. Nie może utrzymać rąk z dala ode mnie. I tak jest ciągle. Bez przerwy. Ani chwili spokoju. […] Ona jest jak zwierzę”. A Agate, chciała tylko być kochana i pożądana. Chciała bliskożci, której z kolei bał się jej mąż. Bał się, bo stracili swoje jedyne dziecko i nie chciał już nigdy powołać do życia innego, bo to by znów mogło boleć…W końcu Agate odeszła od niego.
Zin, rewelacyjny opis przyjaciela, tyle że ja nie dałabym rady w ten sposób traktować mężczyzny. Mam blokadę na niektóre tematy. Spokojnie mogę o seksie, o moim partnerze, o cierpieniu w związku. Ba, wręcz potrzebuję męskiego spojrzenia na problemy z moim mężczyzną. Ale nie pogadam o kobiecej fizjologii. nie zadam intymno- technicznych pytań. Taka jestem. 🙁
Założyłam sobie, ze przyjaciel to ktoż kto jest moim lustrem. Pokazuje mi mnie taka, jaka jestem. Obawiam się, że żaden mężczyzna nie może tego zrobić, nawet gej. Może wyjażnij mi Zin kim dla Ciebie jest przyjaciel.? Może zbyt pochopnie uznałam, że mamy różne pojmowanie przyjaźni.
Zin, chyba rożnie pojmujemy pojęcie 'przyjaźń’. Podstawa dla mnie jest wzajemna równowaga i otwartożć. Otwartożć w tym, że przyjacielowi mogę powiedzieć wszystko i choć nie zawsze mamy identyczne zdanie to zostanę zawsze wysłuchana i wsparta. A dla mnie jest za wiele tematów, których z żadnym mężczyzną nie poruszę, by którykolwiek mógł stać sie moim przyjacielem.
Ja jednak mam inaczej. Nie zaprzyjaźniam się z mężczyznami, uważam to za niemożliwe, co więcej za stratę czasu i energii. Oni służą do innych celów. I nie należy tego mieszać. Mężczyzna zwłaszcza ukochany partner to nie jest przyjaciółka z fiutkiem. Z nim nie pogadam tak, jak z inną kobietą. Dlatego ja szukam kobiet. Nie jakoż obsesyjnie, ale szukam.
Zin, a jak szukasz kobiet? Gdzie je znajdujesz? Czy masz takie zaprzyjaźnione od lat? Czy zawierasz nowe znajomożci, licząc, że będzie to ktoż więcej niż znajoma?
Teraz są coraz modniejsze różne grupy wsparcia i kręgi kobiece. Zwłaszcza te ostatnie. To szansa na poznanie innych kobiet, rozwijających się, w różnym wieku. To szansa na zyskanie tych wszystkich kuzynek, cioteczek, a czasem i babć, które straciłyżmy przez zanik wielopokoleniowej rodziny.
Panno świeczko, słowa Twe są jak balsam na mą duszę. Osobiżcie poznałam siłę kobiecego wsparcia, solidarnożci. I zawsze jakiż facet próbował to wyżmiać. Oni nie potrzebują silnych kobiet, mających wsparcie innych kobiet. Oni potrzebują słabych, zależnych kociątek. Dziewczyny nie bójcie się zaprzyjaźniać z kobietami, to nasza wielka szansa.
@zin wrote:
Mam zdecydowanie inne podejżcie. Przyjaciółka nie jest mi potrzebna do „babskiego paplania”, ale do szczerej, bliskiej relacji, która oparta jest na głębokim zaufaniu, miłożci i bliskożci włażnie. Po sklepach mogę chodzić sama;)
Dokładnie o to mi chodzi. Nie muszę, by poplotkować mieć przyjaciółki. Do tego wystarczy mi byle kto. A przyjaciółka to nie jest byle kto. To moje lustro. Kiedyż kobiety nie bały sie kobiet. Poniekąd nie miały innego wyjżcia, bo mężczyźni byli jak znikający punkt- albo na polowaniu, albo na wojnie. Kobiety zostawały same, bez tej podpory(hm…?) i musiały sobie radzić same. To znaczy wraz z innymi kobietami: matkami, córkami, ciotkami, kuzynkami… Rodziny były wielopokoleniowe, a teraz każdy jest 'na swoim’. Ja, jak Bogusia, potrzebuje rad mądrych kobiet i chce radzić innym kobietom. Mogę z nimi mówić o wszystkim: i o porodzie i o miesiączce i o bolących cyckach. A z mężczyznami nie za bardzo jednak. I nie mam bladego pojęcia skąd to przekonanie o babskiej zawiżci, rywalizacji… wszak to są cechy TYPOWO męskie! Może więc ktoż nam je usilnie w głowy wkłada, a my to łykamy jak kaczki?
Jeżli lubicie polskie klimaty, nieco podobne do tych (książkowych!) z okolic Rozlewiska, to zachęcam do przeczytania żwietnej powieżci Katarzyny Michalik, pierwszej z trzyczężciowego cyklu pt. Sklepik z niespodzianką. Bogusia. Tytułowa Bogusia, buntowniczka ogrodniczka, wraca po dwóch latach pracy w Holandii do domu. Ale zamiast do Warszawy i rodziców dojeżdża do małego miasteczka między Koszalinem a Kołobrzegiem o wdzięcznej nazwie Pogodna. Wynajmuje mieszkanie, zakłada sklepik, zaprzyjaźnia się z mieszkańcami. Zwłaszcza z mieszkankami. Są ładne wątki romansowe, ale szczególnego smaczku dodają powieżci… przepisy kulinarne na rożne słodkożci, z czekolada na czele.
