Są samochody, przy których długo zastanawiam się, czy odpowiada mi ich charakter. W przypadku Jetoura T2 od początku wiedziałam, że jest mi z nim po drodze. Podobała mi się jego kanciasta sylwetka, kolor nadwozia i sposób urządzenia kabiny. Im dłużej przyglądałam się szczegółom, tym więcej znajdowałam elementów trafiających w mój gust. Testowany Jetour T2 z benzynowym silnikiem 2.0 o mocy 245 KM okazał się samochodem, który zapamiętam przede wszystkim dzięki spójności wyglądu i wnętrza. Masywne nadwozie zapowiada konkretny styl, a po otwarciu drzwi ta obietnica znajduje ciąg dalszy.
Wygląd, który trudno przeoczyć
Jetour T2 ma niemal pionowy przód, wysoko poprowadzoną maskę i wyraźnie zaznaczone narożniki nadwozia. Duży napis JETOUR na grillu od razu zdradza markę, a geometryczne reflektory dobrze pasują do szerokiego zderzaka. Poszczególne elementy są mocno zarysowane: osłony, wnęki lamp i dolna część przodu tworzą kompozycję, która wygląda solidnie. Szary lakier z naszych zdjęć pozwala dobrze zobaczyć ten rysunek, zwłaszcza w słonecznym świetle.
Z boku uwagę przyciągają prosty dach, duże szyby i niemal pionowa tylna część nadwozia. Ciemne słupki łączą przeszklenia w szeroki pas, a czarne osłony nadkoli podkreślają proporcje samochodu. Do tego dochodzą relingi, stopnie boczne i duże koła. Z tyłu charakterystycznym elementem jest osłona koła zapasowego. Lubię takie zdecydowane sylwetki, w których każdy detal pasuje do pozostałych. T2 wygląda dobrze zarówno w otoczeniu zieleni, jak i przy nowoczesnej miejskiej architekturze — co zresztą widać na naszych zdjęciach.
Trzeba przy tym pamiętać, że jest to duży samochód. 
Według danych importera ma 4785 mm długości z osłoną koła zapasowego, 2006 mm szerokości i 1880 mm wysokości. Rozstaw osi wynosi 2800 mm. Te liczby pomagają zrozumieć, skąd bierze się jego wyrazista obecność na drodze, ale mają też znaczenie przy wyborze miejsca parkingowego czy korzystaniu z garażu.
Wnętrze, do którego chciało się wracać
Kabina była dla mnie jedną z najmocniejszych stron tego samochodu. Jasnobrązowa tapicerka spotyka się tutaj z ciemną deską rozdzielczą, czarną podsufitką i metalicznymi wykończeniami. Ciepły kolor siedzeń oraz boczków drzwi sprawia, że wnętrze jest przytulne, mimo jego geometrycznego projektu. Szeroka konsola, duże uchwyty i wyraźne obramowania nawiewów nawiązują do wyglądu nadwozia. Dzięki temu po wejściu do środka nadal czujemy ten sam charakter auta.
Bardzo spodobała mi się skórzana tapicerka — jej wygląd i odczucie w dotyku. Na siedzeniach widać połączenie gładkich powierzchni z perforowanymi fragmentami tworzącymi dekoracyjny wzór. Podobny motyw pojawia się na drzwiach, co porządkuje całą aranżację. Przeszycia podkreślają kształt foteli i podłokietnika, a jasny odcień dobrze kontrastuje z ciemnymi elementami kabiny. To wnętrze, w którym chętnie przyglądałam się detalom, zamiast skupiać całą uwagę wyłącznie na ekranie.
Dobre tworzywa też robią różnicę
Pozytywne wrażenie dotyczyło również plastikowych elementów. W Jetourze znalazłam wiele tworzyw, które odbierałam jako solidne i dobrze wykończone. Mają różne faktury, a ich zestawienie pasuje do pozostałych materiałów. Na desce widać powierzchnie o drobnym wzorze, na konsoli metaliczne akcenty, a przy uchwytach bardziej techniczne formy. Jakość odbierana we wnętrzu była dla mnie dużym plusem — szczególnie że to właśnie z tymi elementami mamy kontakt przy każdym przejeździe.
Spodobało mi się także to, że projekt kabiny ma własny pomysł. Przed pasażerem znajduje się szeroki panel z delikatnym rysunkiem przypominającym linię krajobrazu. Duże uchwyty przy przednich słupkach i po bokach konsoli wzmacniają użytkowy charakter wnętrza. Nawiewy na skrajach deski ustawiono pionowo, natomiast centralne umieszczono poziomo pod ekranem. Wszystko razem tworzy wyrazistą całość, w której ozdobne elementy są częścią projektu.
Miejsce kierowcy z charakterem
Kierownica ma zaokrąglony, lekko prostokątny kształt, gruby wieniec i rozbudowane ramiona. Znajdują się na nich przyciski oraz rolki, a metaliczne obramowania współgrają z wykończeniem konsoli. Przed kierowcą umieszczono osobny wyświetlacz, zaś centralną część deski zajmuje duży ekran multimedialny. Taki układ dobrze pasuje do szerokiego kokpitu. Na naszych zdjęciach widać również, jak mocno wygląd wnętrza zmienia się wraz ze światłem — jasna tapicerka ociepla kabinę, a ciemna deska pozostaje jej spokojnym tłem.
Na konsoli uwagę zwraca duży selektor skrzyni biegów oraz umieszczone za nim pokrętło wyboru trybów jazdy. Obok pozostawiono fizyczne przyciski, a dalej znajduje się zamykany schowek i szeroki podłokietnik. Podoba mi się ten sposób zestawienia ekranów z wyraźnymi elementami sterowania. Wysoka konsola rozdziela przednie miejsca i stanowi ważny fragment całej aranżacji, ale nie wygląda przy tym jak przypadkowo dołożony element.
Silnik 2.0, 245 KM i napęd na cztery koła
Pod maską testowanej wersji pracuje turbodoładowany silnik benzynowy 2.0 o mocy 245 KM i maksymalnym momencie obrotowym 375 Nm. Współpracuje z siedmiobiegową, dwusprzęgłową przekładnią automatyczną 7DCT, a samochód ma napęd Real Time 4WD. To dane odmiany spalinowej, którą opisujemy w tym teście.
T2 swoim wyglądem zachęca do planowania wyjazdów i szukania miejsc poza centrum miasta. Na naszych zdjęciach dobrze odnajduje się przy szutrowej drodze, wśród traw i drzew. Taka sceneria podkreśla jego proporcje i stylistyczne nawiązania do samochodów terenowych. Sama obecność napędu na cztery koła i odpowiednich ustawień jest istotną częścią wyposażenia, natomiast możliwości w wymagającym terenie trzeba oceniać podczas osobnych prób.
Śnieg, piasek i żwir — wybór ustawień na różne nawierzchnie
Wśród elementów wyposażenia zwróciły moją uwagę tryby jazdy przeznaczone na śnieg, piasek i żwir. Możliwość wyboru ustawienia odpowiadającego nawierzchni pasuje do charakteru tego modelu. W samochodzie, który tak wyraźnie kojarzy się z wyjazdami, jest to funkcja, którą warto poznać jeszcze przed podróżą. Dobrze też wiedzieć, gdzie ją znaleźć i jak wybrane ustawienie jest sygnalizowane na ekranie.
Pokrętło na konsoli sprawia, że wybór trybu ma własne, wyraźnie wydzielone miejsce. To szczegół, który podobał mi się także wizualnie: jego forma współgra z dużym selektorem skrzyni i uchwytami po bokach. Nie traktuję jednak samej listy trybów jako oceny skuteczności w trudnych warunkach. Wrażenia z jazdy po śniegu czy głębokim piasku wymagają sprawdzenia samochodu właśnie na takiej nawierzchni.
Duży SUV wymaga miejsca i odpowiedniego budżetu na paliwo
Entuzjazm wobec wyglądu i kabiny warto uzupełnić o praktyczne kwestie. Szerokość przekraczająca dwa metry oznacza, że przed zakupem dobrze sprawdzić własny garaż i najczęściej używane parkingi. Znaczenie ma również przestrzeń potrzebna do otwarcia drzwi i wygodnego zajęcia miejsca. To samochód o zdecydowanych gabarytach, które są częścią jego uroku, ale pozostają z nami także podczas codziennych obowiązków.
W danych technicznych importera podano średnie zużycie paliwa na poziomie 11,5 l/100 km oraz zbiornik o pojemności 70 litrów. Jest to wartość katalogowa, a nie wynik naszego pomiaru. Bez zapisanego spalania z testu nie będę przypisywać samochodowi konkretnego rezultatu z miasta czy trasy. Przy rozważaniu tej wersji warto jednak od początku uwzględnić koszty paliwa obok wyposażenia, wyglądu i jakości wnętrza.
Podsumowanie redakcyjne: bardzo w moim stylu
Jetour T2 wyjątkowo trafił w mój gust. Spodobała mi się jego kanciasta sylwetka, mocno zaznaczone detale i szare nadwozie zestawione z ciemnymi dodatkami. Jeszcze lepsze wrażenie zrobiła kabina: ciepły kolor tapicerki, przyjemna skóra, dobre tworzywa i spójny projekt. To samochód, w którym wygląd zewnętrzny i wnętrze opowiadają tę samą historię. Dla mnie właśnie ta konsekwencja była jedną z największych zalet.
Nie będę szukać na siłę elementu, który mi się nie podobał, skoro po tym spotkaniu pozostało tak pozytywne wrażenie. Oddzielam jednak własne upodobania od kwestii wymagających pomiaru lub dłuższego sprawdzenia — spalania, zachowania w trudnym terenie czy kosztów wieloletniego użytkowania. Jako samochód, którego styl i wnętrze sprawiały mi przyjemność, T2 zapamiętam bardzo dobrze. Chętnie znów zajęłabym miejsce za jego kierownicą.
Testowała Monika Rebelak
