Samochód do codziennej jazdy poznaje się przede wszystkim po tym, jak odnajduje się w zwyczajnych sytuacjach. Kiedy trzeba sprawnie przejechać przez miasto, zaparkować, po drodze zrobić zakupy i jeszcze zdążyć na spotkanie. Właśnie z tej perspektywy przyjrzałam się BYD ATTO 2 DM-i Boost. Ten niewielki SUV z napędem hybrydowym plug-in zostawił po sobie dobre wrażenie dzięki zwinności, wyciszeniu i wygodnym fotelom. Do pełnego porozumienia potrzebowałam jednak chwili, zwłaszcza przy poznawaniu multimediów.
Design: kompaktowa sylwetka z wyraźnym charakterem
ATTO 2 ma dość wysokie, zwarte nadwozie i wyraźnie zaznaczone nadkola. Krótkie zwisy oraz stosunkowo spokojnie poprowadzona linia dachu sprawiają, że wygląda proporcjonalnie. Czarne osłony dolnych części drzwi i błotników podkreślają charakter SUV-a, a srebrzyste akcenty przy progach urozmaicają boczną linię. W szarej konfiguracji z naszych zdjęć poszczególne elementy dobrze ze sobą współgrają. Lakier pozostaje stonowany, ale przetłoczenia na drzwiach i błotnikach sprawiają, że nadwozie nie wygląda płasko.
Z przodu uwagę zwracają smukłe reflektory i zaokrąglona krawędź maski. Sylwetka łączy łagodniejsze powierzchnie z mocniej zarysowanymi detalami, szczególnie wokół kół i zderzaków. Ciemna oprawa szyb porządkuje górną część nadwozia, a klasyczne klamki pasują do jego użytkowego charakteru. To samochód, który dobrze odnajduje się w miejskim otoczeniu. Na tle ceglanej architektury szarość lakieru wygląda spokojnie i nowocześnie.
Na obudowie lusterka znajduje się także oznaczenie NFC wskazujące miejsce przykładania karty do bezkluczykowego dostępu do auta. To drobny, praktyczny element wyposażenia, z którego można skorzystać jeszcze przed zajęciem miejsca za kierownicą.
Wnętrze: ciemne kolory i kilka ciekawych detali
Po otwarciu drzwi widać kabinę utrzymaną głównie w czerni i ciemnych szarościach. Jej wygląd urozmaicają kontrastowe przeszycia oraz metaliczne wykończenia przy nawiewach, na kierownicy i konsoli. Deska rozdzielcza ma prosty, poziomy układ, z osobnym wyświetlaczem przed kierowcą i dużym ekranem centralnym. Dzięki temu od razu wiadomo, gdzie szukać informacji o jeździe, a gdzie nawigacji czy ustawień multimediów. Poznanie sposobu obsługi tych funkcji zajmuje już trochę więcej czasu.
Ciekawie wyglądają uchwyty w drzwiach, których geometryczna forma wyróżnia się na tle spokojniejszych powierzchni. Konsola środkowa jest rozbudowana: znajdują się na niej miejsce na telefon, dwa uchwyty na napoje i podłokietnik. Taki układ pozwala odłożyć przedmioty, które zwykle zabieramy do samochodu, bez szukania dla nich miejsca na fotelu pasażera. Na zdjęciach dobrze widać też fakturę tapicerki i starannie poprowadzone linie przeszyć. Wnętrze ma kilka ozdobnych akcentów, ale zachowuje dość uporządkowany wygląd.
Wygodne fotele zasługują na uwagę
Fotele były jednym z tych elementów, które podczas testu oceniłam pozytywnie. Za kierownicą czułam się wygodnie, a to ma znaczenie nawet wtedy, gdy samochód służy głównie do krótszych przejazdów. Codzienne korzystanie z auta oznacza przecież również stanie w korkach, czekanie pod umówionym adresem i kolejne odcinki pomiędzy obowiązkami. W takich sytuacjach wygoda miejsca kierowcy szybko staje się ważniejsza od efektownego wyglądu wyposażenia.
Przednie siedzenia mają wyraźnie zaznaczone boczne części oparć oraz perforowane fragmenty tapicerki. Ich forma dobrze pasuje do charakteru kabiny, a kontrastowe szwy podkreślają kształt. W połączeniu z dobrym wyciszeniem tworzą przyjemne miejsce do codziennej jazdy. Nie potrzebowałam szczególnie długiego uzasadnienia, żeby zaliczyć je do mocnych stron tego samochodu — po prostu dobrze mi się w nich siedziało.
Multimedia wymagają przyzwyczajenia
Duży ekran centralny skupia uwagę i zajmuje ważne miejsce w obsłudze auta. Podczas pierwszych przejazdów trzeba poznać układ menu i zapamiętać, gdzie znajdują się potrzebne ustawienia. Dla osób przyzwyczajonych do samochodów z większą liczbą fizycznych elementów sterowania będzie to zmiana nawyków. Sam rozmiar wyświetlacza nie rozwiązuje wszystkiego: równie ważne pozostaje to, ile czynności trzeba wykonać, żeby dotrzeć do konkretnej funkcji.
Najbardziej brakowało mi klasycznych pokręteł. Lubię rozwiązania, które pozwalają szybko zmienić ustawienie bez szukania odpowiedniego miejsca na ekranie. W ATTO 2 pozostały fizyczne przyciski na kierownicy i konsoli, więc nie cała obsługa odbywa się dotykowo. Mimo to chętnie widziałabym więcej bezpośredniego sterowania najczęściej używanymi funkcjami. Do multimediów można się przyzwyczaić, ale z mojej perspektywy to właśnie ergonomia pozostawia tutaj pole do poprawy.
W mieście liczą się zwinność i wyciszenie
Podczas jazdy ATTO 2 sprawiał wrażenie małego, zwinnego samochodu. To cecha, którą docenia się przy codziennym przemieszczaniu, kiedy otoczenie wymaga częstych manewrów, zmiany kierunku i szukania miejsca do zaparkowania. Jego charakter dobrze pasuje do miejskiego rytmu. Nie przytłacza gabarytami, a jednocześnie oferuje nadwozie SUV-a, które może odpowiadać osobom szukającym takiej formy samochodu w kompaktowym wydaniu.
Drugim wyraźnym plusem było dla mnie wyciszenie. Podczas testowych przejazdów kabinę odbierałam jako przyjemnie cichą. W połączeniu z wygodnymi fotelami dawało to poczucie komfortu, którego oczekuję od auta używanego na co dzień. Zwinność i spokojna atmosfera we wnętrzu okazały się ważniejszymi zaletami niż sama lista wyposażenia. To właśnie te cechy najłatwiej było mi wskazać po zakończeniu jazdy.
Napęd hybrydowy: 212 KM w wersji Boost
Testowana odmiana Boost ma układ hybrydowy plug-in o maksymalnej mocy 212 KM. Łączy benzynowy, czterocylindrowy silnik 1.5 o mocy 98 KM z silnikiem elektrycznym, a napęd trafia na przednie koła. Według danych producenta przyspieszenie od 0 do 100 km/h zajmuje 7,5 sekundy. To parametry, które warto odróżnić od słabszej odmiany Active — nazwa wersji oznacza tutaj różnice zarówno w osiągach, jak i pojemności akumulatora.
W Boost zastosowano baterię o pojemności 18 kWh, a deklarowany zasięg elektryczny wynosi do 90 km w cyklu mieszanym WLTP. Jest to wynik homologacyjny; rzeczywista odległość zależy m.in. od temperatury, prędkości i korzystania z ogrzewania lub klimatyzacji. Hybryda plug-in daje możliwość ładowania z zewnętrznego źródła, dlatego przy ocenie jej codziennego użytkowania znaczenie ma również dostęp do ładowania.
Bagażnik i estetycznie zapakowane przewody
Bagażnik ATTO 2 DM-i ma według producenta 425 litrów pojemności, a po złożeniu tylnych siedzeń przestrzeń zwiększa się do 1335 litrów. Na naszym zdjęciu widać regularnie ukształtowaną podłogę, półkę zasłaniającą zawartość oraz oświetlenie po lewej stronie. To część samochodu, którą warto oceniać przez pryzmat własnych potrzeb: codziennych zakupów, bagażu na wyjazd czy rzeczy przewożonych do pracy.
Moją uwagę zwrócił także drobiazg: przewody do ładowania były estetycznie zapakowane w osobne, zamykane pokrowce z logo BYD. Zamiast luźnego okablowania w bagażniku mamy dwa uporządkowane zestawy, które można wygodnie wyjąć i odłożyć. Same pokrowce oczywiście również zajmują miejsce, ale pomagają utrzymać porządek. To niewielki element wyposażenia, a jednak dobrze, że pomyślano również o sposobie przechowywania akcesoriów.
Podsumowanie redakcyjne: dobry towarzysz codziennych przejazdów
BYD ATTO 2 DM-i Boost zapamiętam przede wszystkim jako zwinny samochód z wygodnymi fotelami i dobrze wyciszoną kabiną. To konkretne zalety, które mają znaczenie podczas zwykłego dnia za kierownicą. Spodobał mi się również uporządkowany wygląd wnętrza oraz dbałość o takie szczegóły jak pokrowce na przewody do ładowania. Całość pozostawiła po sobie pozytywne wrażenie.
Nie wszystko odpowiadało jednak moim przyzwyczajeniom. Obsługa multimediów wymaga poznania menu, a brak klasycznych pokręteł odczuwałam jako minus. Przed wyborem tego modelu warto więc poświęcić podczas jazdy próbnej czas także na zmianę podstawowych ustawień. Pod względem komfortu i poręczności ATTO 2 przekonał mnie bardziej niż pod względem sposobu obsługi. I właśnie w tych proporcjach oceniam nasze spotkanie: udane, z kilkoma rzeczami, które chętnie widziałabym rozwiązane inaczej.
Testował Monika Rebelak
