Jeszcze kilka miesięcy temu codzienność Antka wypełniały szkoła, treningi i kolejne mecze. Piętnastolatek grał na pozycji bramkarza w lokalnym klubie i miał sportowe plany. Wszystko zmieniło się po złamaniu nogi podczas lekcji wychowania fizycznego. Późniejsze badania wykazały kostniakomięsaka — złośliwy nowotwór kości. Rozpoczęło się leczenie, a jednym z najtrudniejszych pytań było to, czy uda się zachować kończynę.
W październiku 2026 roku chłopiec przeszedł wielogodzinną operację w Klinice Onkologii i Chirurgii Onkologicznej Dzieci i Młodzieży Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. Mimo dużych rozmiarów guza i jego trudnego położenia zespół przeprowadził zabieg oszczędzający nogę. Rekonstrukcję umożliwił implant wykonany w technologii druku 3D, dopasowany do potrzeb pacjenta. Pomyślne zakończenie operacji jest ważnym etapem terapii, ale Antka czekają jeszcze chemioterapia i rehabilitacja.
Złamanie podczas WF-u doprowadziło do diagnozy
W kwietniu, kiedy Antek kończył ósmą klasę, złamał nogę podczas zajęć wychowania fizycznego. Początkowo nic nie zapowiadało rodzinie, że poza leczeniem urazu konieczna będzie również opieka onkologiczna. Chłopiec spędził ponad miesiąc z nogą w gipsie, a następnie został skierowany do poradni onkologicznej. Diagnostyka, w tym biopsja, pozwoliła ustalić przyczynę problemu: kostniakomięsaka.
Rozpoznanie oznaczało nagłą zmianę planów całej rodziny. Miejsce treningów i szkolnych obowiązków zajęły badania, pobyty w szpitalu oraz chemioterapia. Bliscy obawiali się o zdrowie chłopca, ale także o jego przyszłą samodzielność. Nie wiedzieli, czy możliwe będzie uratowanie nogi i w jakim stopniu Antek odzyska sprawność. Dla nastolatka związanego ze sportem były to pytania dotyczące zarówno leczenia, jak i ważnej części jego dotychczasowego życia.
Operacja oszczędzająca pozwoliła zachować nogę
W przypadku Antka leczenie operacyjne było szczególnie wymagające ze względu na rozległość nowotworu i jego lokalizację. Podczas zabiegu oszczędzającego usuwa się guz, zachowując kończynę, a powstały ubytek poddaje rekonstrukcji. Możliwość zastosowania takiego postępowania zależy od indywidualnej sytuacji pacjenta. Najważniejsze pozostaje bezpieczeństwo onkologiczne, a zachowanie nogi i jej funkcji jest celem wtedy, gdy pozwalają na to warunki medyczne.
– O zakresie zabiegu decydują między innymi wielkość i lokalizacja guza. W przypadku Antka poza bardzo dużymi rozmiarami nowotworu musieliśmy się liczyć z niekorzystną lokalizacją zmiany. Jeszcze do niedawna w takich przypadkach konieczne było przeprowadzenie amputacji. Dzięki postępowi w chirurgii rekonstrukcyjnej mogliśmy zaplanować leczenie oszczędzające kończynę z użyciem drukowanego implantu. Wielogodzinny zabieg mimo dużego stopnia trudności przebiegł pomyślnie. Brak powikłań w okresie pooperacyjnym pozwala z nadzieją patrzeć na dalsze leczenie i rehabilitację Antka. Życzymy mu powrotu do zdrowia i sprawności – wyjaśnia dr n. med. Bartosz Pachuta, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu w Klinice IMiD.
Informacja o zachowaniu nogi przyniosła rodzinie ulgę. Wynik operacji otworzył możliwość dalszego leczenia i pracy nad sprawnością kończyny. Nie oznacza jednak zakończenia terapii ani pewności powrotu do wcześniejszej aktywności sportowej. Kolejne etapy wymagają czasu, opieki specjalistów i dostosowanej do stanu chłopca rehabilitacji.
Jak drukowany implant pomaga w rekonstrukcji kości?
Implanty wykonywane w technologii 3D powstają na indywidualne zamówienie. Ich projekt uwzględnia anatomię pacjenta oraz kształt i wielkość ubytku planowanego po usunięciu fragmentu kości zajętego przez nowotwór. Najpierw przygotowuje się model komputerowy, a następnie na jego podstawie wytwarza konstrukcję przeznaczoną do wszczepienia. Takie dopasowanie ma znaczenie zwłaszcza przy rozległych rekonstrukcjach i nietypowo położonych zmianach.
Technologia 3D wspiera również przygotowanie zespołu do zabiegu. Modele operowanej okolicy pozwalają dokładniej przeanalizować warunki anatomiczne i zaplanować kolejne działania. W przypadku Antka indywidualnie przygotowane rozwiązanie umożliwiło rekonstrukcję w trudnej sytuacji klinicznej. Drukowany implant był częścią złożonego leczenia, obejmującego również usunięcie guza, chemioterapię i późniejsze usprawnianie.
Leczenie dziecka wymaga myślenia o jego dalszym rozwoju
W onkologii dziecięcej plan terapii uwzględnia nie tylko aktualny stan zdrowia, ale również dalszy wzrost i funkcjonowanie młodego pacjenta. Samodzielne poruszanie się, powrót do szkoły i możliwość uczestniczenia w życiu rówieśników mają znaczenie dla codzienności po leczeniu. Dlatego decyzje dotyczące operacji i rekonstrukcji podejmuje wielodyscyplinarny zespół, oceniający zarówno możliwości, jak i ograniczenia poszczególnych metod.
– Planując leczenie dziecka z nowotworem kości, uwzględniamy również jego dalszy wzrost i rozwój. Najważniejsze jest bezpieczeństwo onkologiczne, a jeśli sytuacja kliniczna na to pozwala, dążymy do zachowania kończyny i jej funkcji. Trafiają do nas także pacjenci z bardzo dużymi guzami, położonymi w miejscach utrudniających leczenie operacyjne. W takich przypadkach wybór optymalnej metody leczenia wymaga indywidualnej oceny i współpracy wielodyscyplinarnego zespołu specjalistów. Po zabiegu istotną rolę odgrywa rehabilitacja, która pomaga dziecku stopniowo odzyskiwać sprawność – podkreśla prof. dr hab. n. med. Anna Raciborska, kierownik Kliniki Onkologii i Chirurgii Onkologicznej Dzieci i Młodzieży IMiD.
Odzyskiwanie sprawności jest procesem. Jego przebieg zależy między innymi od zakresu operacji, dalszego leczenia i możliwości pacjenta. W przypadku Antka zachowanie kończyny daje szansę na pracę nad jej funkcją. Cele rehabilitacji i tempo kolejnych działań będą ustalane przez zespół prowadzący leczenie.
Nastolatek w szpitalu nadal potrzebuje zwykłego życia
Antka czekają dalsza chemioterapia i intensywna rehabilitacja. Leczenie wiąże się z bólem, zmęczeniem i wysiłkiem, ale nie usuwa potrzeb charakterystycznych dla jego wieku. Chłopiec nadal interesuje się piłką nożną, potrzebuje kontaktu z kolegami i chce mieć wpływ na codzienne sprawy. Rozmowa o meczu czy wiadomość od znajomego mogą pomóc zachować więź ze światem poza szpitalem.
– Nastolatek w trakcie leczenia nadal chce być częścią swojej grupy, mieć wpływ na codzienne decyzje i zajmować się tym, co lubi. Czasem rozmowa o meczu czy wiadomość od kolegi pozwalają, choć na chwilę oderwać się od szpitalnej codzienności. Ważne jest też uważne słuchanie, bez oczekiwania, że młody pacjent będzie stale dzielny i pełen optymizmu. Może odczuwać złość, smutek czy lęk i potrzebuje pewności, że z tymi emocjami nie zostaje sam. Wsparciem obejmujemy również bliskich, którzy sami przeżywają wiele obaw i często potrzebują pomocy w rozmowach z dzieckiem – mówi Joanna Pruban, psychoonkolog w Klinice IMiD.
Wsparcie oznacza więc także zgodę na trudniejsze dni. Młody pacjent nie musi nieustannie uspokajać otoczenia ani udowadniać swojej siły. Może potrzebować rozmowy, ciszy, odpoczynku lub zajęcia niezwiązanego z chorobą. Uważność na te potrzeby pomaga towarzyszyć mu w leczeniu bez dokładania kolejnych oczekiwań.
Przed Antkiem kolejne etapy terapii
Historia młodego bramkarza pokazuje możliwości współczesnej chirurgii rekonstrukcyjnej. Indywidualnie zaprojektowany implant pomógł zachować nogę mimo trudnych warunków operacji. Za tym wynikiem stoi praca zespołu specjalistów oraz plan leczenia dostosowany do konkretnego pacjenta.
Dziś celem pozostają dalsza terapia i stopniowe odzyskiwanie sprawności. Antek marzy o powrocie do codzienności, a każdy kolejny etap będzie wymagał oceny jego stanu zdrowia i możliwości. Pomyślnie przeprowadzona operacja daje podstawę do dalszej pracy, której towarzyszą opieka medyczna, rehabilitacja oraz wsparcie bliskich.
