Ja, Tamara. Grzegorz Musiał

Pierwsza, fascynująca powieść o największej polskiej malarce, Tamarze Łempickiej, tworzącej u schyłku XIX wieku. Genialne obrazy i arcybarwne życie. Podróże do Włoch, Niemiec, Ameryki.

Dramatyczne okoliczności wydostania się z bolszewickiej Rosji za cenę, która, jak
przekonująco pokazuje Grzegorz Musiał, nie pozwoli już nigdy uzyskać spokoju. Pytanie –
czy Tamarze na życiowym spokoju zależało? Na ołtarzu sztuki składała ofiary, które
prowadziły do wyniszczenia. Była ona niebywałym kłębowiskiem sprzeczności. I świadkiem
epoki. Znała wszystkich wielkich artystów, którzy w okresie międzywojennym w Paryżu
mieszkali i do Paryża zjeżdżali: Pablo Picasso, André Gide, Jean Cocteau, Gertruda Stein,
Coco Chanel, Marlena Dietrich. Ekscentryczna Tamara w powieści Musiała to postać
absolutnie niepodległa, skrajnie odważna, swoją niezależnością często raniąca najbliższych.
Łempicka demaskuje mielizny części paryskiej bohemy znajdującej się pod urokiem i
wpływami sowieckiej Rosji, jednocześnie wchodzi w ten świat, nie potrafi sobie niczego
odmówić, a szczególnie narkotyków i zapładniających ją twórczo erotycznych podbojów, z
których łatwo się rozgrzesza. Grzegorz Musiał namalował postać, którą najpierw chcemy potępić, by za chwilę wielbić. Życie przegrane? Życie wygrane? Tę powieść trzeba koniecznie przeczytać.

Wpis znaleziono dzięki:

- Tamara Łempicka

- Grzegorz Musiał

- Ja, Tamara